Hoe herken jij een werkloze?

werkloze herkennen
Waaraan herken jij een werkloze?

Normale mensen”. U weet wel, het soort dat wij autisten / mensen met autisme (zie deze blogpost voor mijn kijk op de hebben-zijn-discussie) doorgaans aanduiden met neurotypicals, verwerken informatie anders dan wij. Verwacht niet dat zij je zorgvuldig geformuleerde boodschap zonder meer begrijpen. Deel 2 uit een serie praktijkervaringen die het verschil in denken tussen de neurotypische en autistische mens illustreren. Voor deel 1 klik hier.

De aanhouder wint

Alweer enige tijd geleden had ik een afspraak bij het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen, beter bekend als het UWV. Bezoekjes afleggen aan het UWV: mijn hobby zal het nooit worden. Toch had ik deze afspraak op eigen initiatief gemaakt. Dat is trouwens nog niet zo simpel, een date met het UWV regelen. Wanneer het UWV jou wil spreken moet je opzitten en pootjes geven. Wanneer jij een dringende reden hebt om met het UWV in gesprek te gaan daarentegen, is een flinke portie doorzettingsvermogen vereist. Twee weken ben ik bezig geweest een afspraak te maken. Smoezen als “ja maar iedereen wil met ons in gesprek” en van het kastje naar de muur gestuurd worden rieken naar ordinair ontmoedigingsbeleid. Maar goed, de aanhouder wint. Ik maakte een lijst met al mijn vragen waarop ik nergens en bij niemand een bevredigend antwoord kon vinden. Gewapend met deze lijst ging ik naar mijn afspraak.

Dress to impress

Voor mij was dit een uiterst serieuze aangelegenheid. Bovendien zegt het UWV in zijn voorlichtingsmateriaal altijd dat je het UWV als werkgever moet zien. Daarnaast wil je, juist als werkloze (ik was toen nog niet begonnen met Autimotive) zo goed mogelijk voor de dag komen. Juist als werkloze leek het mij niet slim om uit te stralen dat ik me in deze rol had geschikt. Om enige kans te maken ooit geen werkloze meer te zijn, moet je je juist niet kleden als de stereotype werkloze, zo dacht ik. Met vooroordelen moet je immers afrekenen. Kortom: ik kleedde mij netjes aan. Netjes betekende in dit geval: mantelpakje met een keurige blouse eronder, panty, pumps.

Werkloos?

Het is druk. De wachtruimte is goed gevuld. Ik groet de man achter de receptie en vertel hem met wie en hoe laat ik een afspraak heb. Onmiddellijk volgt er een reactie: “Toch niet omdat u werkeloos bent?” Nu ben ik op mijn beurt verbaasd. Wat moet ik hierop zeggen? Dat ik hier voor de lol ben? Dat ik graag een half uur heen en een half uur terug rijd om lauwe thee uit een plastic bekertje te drinken? Dat ik me verveel en niets beters met mijn tijd weet te doen? Wat voor redenen heeft een mens zoal om het UWV met bezoekjes te vereren? Ik ben hier in ieder geval niet omdat ik een dik betaalde baan heb, laat dat duidelijk zijn. Ik kijk naar de mensen in de wachtruimte. Hun kledingkeuze is nogal uiteenlopend. Ik zie uiterst sjofele outfits, maar ook verzorgd casual en een enkele pitbullsmoking. Ik kijk naar hun gezichtsuitdrukkingen. Die vertonen wel een opvallende gelijkenis: de wanhoop nabij. Ik antwoord: “Helaas wel”.

Neurotypische contextblindheid

Als mijn aanwezigheid niet voldoende is om mij als werkloze te identificeren, wat dan wel? De enige verklaring die ik kan vinden voor de opmerking van de receptionist, is mijn uiterlijk. Je al dan niet zelfverkozen rol dient aan de buitenkant zichtbaar te zijn, anders raakt het neurotypische brein in de war. Een autist wiegt eenzaam in een hoekje heen en weer. Anders is het geen autist. Een werkloze ziet er onverzorgd en armoedig uit. Anders is het geen werkloze. Zelfs niet wanneer de context een andere interpretatie verlangt.

Heb jij ook iets meegemaakt dat het verschil in denken tussen het autistische en neurotypische brein illustreert? Deel je ervaring hieronder!

Eerder gepubliceerd op autismevrouwen.nl op 26 mei 2016.

Naar blogpost 5

Naar blogpost 7

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *