Hooggeachte mevrouw Bussemaker,

kansenongelijkheid Bussemaker onderwijs
Zelfs in 2016 is een brief soms het beste communicatiemiddel.

Een vloek en een zucht

Politici die uitspraken doen waar je het onmogelijk mee eens kunt zijn. Wat je politieke voorkeur ook is, iedereen ergert zich er weleens aan. Normaal gesproken halen we onze schouders op. We zuchten een keer diep en als het echt niet anders kan vloeken we tegen de krant of het beeldscherm dat ons deelgenoot maakte van de ons onwelgevallige mening. Vervolgens gaan we over tot de chaos van de dag. Een enkele keer laat een dergelijke uitspraak ons niet meer los. De woorden blijven hinderlijk nagalmen in het achterhoofd.

Actie!

De enige manier om jezelf te verlossen van de echo’s in het achterhoofd, is actie ondernemen. Wat kon ik het beste doen, de laatste keer dat dit mij overkwam? Ik ken de persoon in kwestie niet persoonlijk. Haar direct benaderen kan ik niet. Even bellen met een minister zit er niet in. Zelfs een mailtje sturen behoort niet tot de mogelijkheden. De website van het ministerie heeft voor de vorm een webformulier. Door de beperkte hoeveelheid tekst die hier mag worden ingevoerd, is dit voor mij geen serieuze optie. Er rest mij niets dan in de pen te klimmen.

Ongelijk

Jet Bussemaker, onze minister van onderwijs, cultuur en wetenschappen, maakt zich grote zorgen over de kansenongelijkheid in het onderwijs. Volgens het jaarverslag van de Inspectie voor het Onderwijs neemt die ongelijkheid momenteel snel toe. De geijkte oorzaken van kansenongelijkheid worden genoemd. Denk aan zaken als het opleidingsniveau van de ouders, mate van bekendheid met het onderwijssysteem en leraren die van verschillende leerlingen verschillende verwachtingen hebben. Uiteraard zijn deze oorzaken van alle tijden en geen verklaring voor de plotselinge snelle toename van kansenongelijkheid. Wat de oorzaak dan wel is, wordt niet genoemd.

Geschrokken

Wat heeft Jet Bussemaker nu precies gezegd dat mij niet meer losliet? Niet één, maar twee dingen! Ten eerste heeft zij gezegd dat de uitslag van de CITO-toets mogelijk weer zwaarder gaat wegen dan het advies van de leraar van de basisschool, omdat de leraar niet objectief is. De CITO-toets is nooit gemaakt en bedoeld om het advies van de leraar te vervangen. Een instrument gebruiken voor iets waarvoor het niet bedoeld is, kan weleens werken. In dit geval echter, lijkt het mij een dwaas idee. Dat een leraar niets menselijks vreemd is, is een waarheid als een koe. Het tweede wat zij heeft gezegd, is dat leerlingen uitsluitend moeten worden beoordeeld op talent en motivatie. Mijns inziens zijn dit bij uitstek subjectieve selectiecriteria. Wie het beste in het bestaande systeem past, zal het snelst als “talentvol” worden beschouwd. Op deze manier zal kansenongelijkheid dan ook niet worden teruggedrongen.

De kern

Heb ik haar geschreven om haar op bovenstaande te wijzen? Nee. Hoewel ik bovengenoemde zaken wel noem in mijn brief, vormen ze niet de kern van mijn betoog. Waar het mij om gaat, is dat zij de oplossing in de verkeerde hoek zoekt. Het probleem ligt niet bij de manier waarop leerlingen voor het systeem worden geselecteerd. Het probleem is het systeem zélf. Een rigide systeem waarin steeds minder leerlingen passen. Verschillende mensen met alle geweld in dezelfde, voor iedereen gelijke, mal persen brengt ons niet dichter bij gelijke kansen. Integendeel. (Zie ook “Vind jij gelijke behandeling rechtvaardig?”)

Teleurstelling

Na het posten van de brief is het afwachten. Zal mijn brief op het bureau van de minister belanden? Of wordt hij onderschept door één van haar knechtjes? Wordt mijn brief uberhaupt door iemand gelezen? Verdwijnt hij in een archief of in de versnipperaar? Een week later lag er een envelop van het ministerie in de brievenbus. Iemand heeft me teruggeschreven! Mijn blijdschap was echter van korte duur. Het ministerie gaat met burgers om zoals werkgevers met sollicitanten. “Door de grote hoeveelheid reacties is het helaas niet mogelijk om een persoonlijk antwoord te sturen”.

Benieuwd naar mijn brief aan de minister en haar antwoord? Download het bestand hier: brief_met_antwoord

Naar blogpost 6

Naar blogpost 8

5 comments on “Hooggeachte mevrouw Bussemaker,

  1. De spijker op zn kop! Een advies van een basisschool die je kind 8 jaar heeft gevolgd is waardevoller dan de (gespannen) momentopname die cito heet.
    Goed bezig Iris!

    Groet Pauline Joosten.

  2. Net als het passend onderwijs, puber, 17 jaar, van beschermd svo naar vrij en blij mbo, met.passend onderwijs. Gedrag en begrip van een 12 jarige, ondanks dossier svo toegelaten om hem vervolgens te laten ” verzuipen” op school. Inmiddels overgestapt naar een andere studierichting, maar hulp…we wachten maar weer af..1e gesprek is geweest.het bracht ons vorig haar ook niets😞
    Jongste 11 haar, groep 8, ook autisme, maar clever. School denkt, aan de hand van groep 7 resultaten aan.mavo/ havo, kan lekker leren, neemt veel letterlijk, is leergierig en wil zover mogelijk komen. Soort eigen wedstrijdje , zoveel mogelijk onthouden..ook dat gaan we zien.
    Wat wil je later worden?
    ” geen idee, ik ben toch nog kind!”

      1. Bedankt voor je reactie Sanne! De begeleiding laat op veel scholen te wensen over en dan druk ik mij voorzichtig uit. Als gedrag en begrip op het niveau van een 12-jarige zijn, is het reguliere mbo (al dan niet met extra hulp) dan wel de juiste keuze? Ronduit schandalig dat er niet op je brief wordt gereageerd. Wat de jongste betreft: die kan het inderdaad ver schoppen. Aan de intelligentie zal het in ieder geval niet liggen. Hulp bij het leren omgaan met het onderwijssysteem lijkt mij hier de eerste behoefte. Laat je niet wijsmaken dat hij/zij beter af is op een lager niveau dan hij cognitief aankan ten gunste van de sociale ontwikkeling. Dit is een verkeerde redenatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *